Family affairs

Beke(e)rlingen. Van links naar links: Bert, Sam, Marcel, Ron. NPB Jan B. kijkt toe.

‘Mag ik een foto van jullie maken?’ Vroeger een simpel verzoek aan iemand om een fotootje te maken van jou met een bezienswaardigheid op de achtergrond, zoals een scheve toren – erg populair bij schakers -, of door jou genomen foto’s van mensen in je vakantieland, of plaatjes waar toevallig meer mensen op stonden dan alleen je familie of vrienden. Vandaag de dag een keiharde noodzaak, het is immers niet toegestaan om zonder toestemming foto’s te plaatsen op openbaar toegankelijke media zoals een website. Vandaar deze vraag aan de tegenstanders van een edel SSC-viertal dat dinsdagavond om ‘de beker’ speelden.
Toen ik aan mijn lief vroeg wat dat eigenlijk inhield, die ‘bekerwedstrijden’ kreeg ik een typisch Bey-antwoord. ‘Ja dan speel je om de beker. Ik heb dat nog bedacht voor de bond.’ Glashelder natuurlijk voor een leek als ik op dit gebied. Neen dus. Meestal kom ik een eind als ik mijn ‘Woordenboek der Beyse Taal’ erbij pak, maar deze keer kon ik er geen chocola van maken, wat jammer is in deze donkere dagen voor de Sint.
Gelukkig heb ik ooit nog eens bij journalistiek geleerd om door te vragen en zo kwam er summier, met de nodige omwegen, informatie Bey. ‘Je speelt één keer met wit, éen keer met zwart. Je mag als speler niet meer dan 1800 rating hebben. Als je wint ga je door naar de volgende ronde tot er nog maar twee teams over zijn. Dan ben je bekerwinnaar van het seizoen.’ Dat klonk allemaal simpel en logisch.

Verwachtingen
Omdat we ons jubileumjaar zo voortvarend begonnen met SSC-A op een eerste plaats in de externe en ook SSC-B nog ongeslagen (…) waren de verwachtingen voor de avond hoog gespannen. Onze mannen – Bert, Sam, Marcel en Ron – oogden redelijk ontspannen toen ik ook hen op diezelfde foto zette – ongevraagd, want ik geloof dat onze leden gehouden zijn aan de donorregistratieformule: wie niet expliciet aangeeft niet op de foto te willen wordt genadeloos voor het voetlicht gehaald.
De tegenstander bood ik nog aan desgewenst een balkje over de ogen te willen fotoshoppen, maar ze deden niet moeilijk. Daarom moet je zoiets ook altijd aan het begin van de wedstrijd vragen, als ze nog denken te kunnen winnen, HA! De bekering speelde zich af in onze competitiezaal, de rest van de club was daarom verbannen naar de barzaal. Terwijl Roel zich lekker alweer oneven achter zijn PC posteerde, mocht ik plaatsnemen tegen Erwin, oh heer, of, tegenwoordig, OMG. Wegens de grote opkomst was het even schuiven met de tafels en wij gingen schuin in de hoek zitten. Eenenveertig zetten later was Erwin bereid om mij te laten zien wat beter had gekund en kreeg ik ook nog enkele schaakopeningen ter lering voorgeschoteld, echt heel fijn! Ik ben blij met iedere schaker die mij iets wil en kan leren.

Bokkensprongen

PaardenBokkensprongen
Manlief verloor prompt van Piet waarmee we als echtpaar in ieder geval solidair waren. Het was ongeveer op dat moment dat een zeer tevreden ogende Ron de zaal binnenstapte. Die heeft gewonnen, wist ik meteen. Dat zie je gewoon aan iemands houding, hoofd recht, ontspannen lach op het gelaat, schouders naar achteren, flesje losjes in de hand. Het team had het goed gedaan, er werd nog aan één bord gespeeld door Marcel, die minimaal remise moest halen om de winst binnen te slepen en daarmee een plek in de volgende ronde. Tijd om als razende reporter poolshoogte te nemen. Waar ik op mijn eigen bord veel over het hoofd zie, weet ik dat bij clubgenoten vaak wel te analyseren. En met mij nog een stuk of vijf SSC’ers, die zich tandenknarsend, zuchtend, nagelbijtend afvroegen of Marcel nu wel zag dat hij met zijn paard in drie bokkensprongen moest verhinderen dat er een pionnetje zou promoveren. Er weerklonk een zucht van verlichting door de zaal toen hij inderdaad de eerste twee zetten correct uitvoerde – met een tussenschaakje – maar de derde niet uitvoerde zodat zwart inderdaad een dame haalde. Op dát moment had ik natuurlijk een wilde fotoshoot op mijn clubgenoten moeten loslaten, dat had echt heel mooie plaatjes opgeleverd, maar ik verkoos te blijven kijken hoe Marcel, die ogenschijnlijk geen spier vertrok, zijn stukken zo wist te manoeuvreren dat de tegenbeker uiteindelijk toch zijn hand uitstak en Marcel feliciteerde. YES! En wéér een overwinning voor SSC in dit feestjaar!

Marcel veegt de vloer aan

De nazit verliep dan ook zeer geanimeerd, zelf zo, dat Marcel kennelijk nog eens ‘live’ wilde demonstreren hoe hij de vloer met z’n tegenstander had aangeveegd.
We besloten alle prikkertjes toch maar weg te gooien – over de suikerklontjes laat ik me niet uit – terwijl Paul braaf in zijn eentje alles stond af te wassen én te drogen. Eh, da’s niet de bedoeling SSC’ers, het idee is dat er ‘spontaan’ door de leden in wisselende samenstelling wordt afgewassen. Waarvan akte!

Familiebanden
De gesprekken werden steeds geanimeerder en kwamen op het jubileum en de zoektocht naar sponsors. Al poetsend zei Paul: Hey X*, jij bent toch familie van de firma Y? Dat is toch je neef? Kun jij niet wat sponsoring regelen? Nee, het bleek een oom te zijn, geen neef. Maar dat maakte Paul helemaal niets uit. Ook goed. En toen kwam het, ineens bleek dat Z* familie was van X*, al was de relatie wel wat ingewikkeld, want X zou de zoon van de neef van de nicht van de zuster van de broer van overopa zijn. Of zoiets. Dat kwam wel even binnen, want inmiddels blijkt dat er veel familieverbanden zijn op SSC: zwagers, schoonzonen, ooms, echtparen, (achter)neven en wat dies meer zij. Een grote familiekliek dus eigenlijk, Kom daar als buitenstaander maar eens tussen. Maar misschien is dat een betere boodschap voor de politiek: ‘🎶Hoe zorreg ik dat ik erBey kom🎵.’** Daarover gesproken.
Sufgeluld door al die politieke optredens van de afgelopen dagen sleepten we ons vandaag met slepende tred naar de stembus (nee, het voorstel van Paul bij vertrek om maar meteen te blijven zodat we de eerste stemmers zouden zijn in ’t Onderdak kwam er niet doorheen) om mee te doen aan de kleurwedstrijd. Leuk dat stemmingen anoniem zijn, maar de gigantische poster met al die rondjes verhindert toch echt wel dat niemand kan zien in welke richting je Denkt. Hoe Omtzigtig je ook te werk gaat. En dat ondanks de stemmige verlichting in de Theaterzaal – wel een goede ruimte om je politieke voorkeur in uit te spreken, kun je zelf ook een beetje toneel spelen.
Bij het scheiden van de markt dinsdagavond maakten sommige schakers hun politieke voorkeur kenbaar wat onherroepelijk leidde tot discussies waar ze in de politiek niet uitkomen en in onze speelzaal evenmin. We gaan het zien wie de nieuwe premier in SPe is. Heeft Frans voldoende aan de weg getimmerd? Gaat het volk voor de Wilde(rs) Weldoener? Of komt toch een vrouwelijke Dilantant aan de macht?

Waddan, waddan, hè? Nou? Nou?

Ik was al blij dat ik m’n stembiljet weer terug wist te vouwen in de vorm waarin het aangeboden werd, waarna mijn rode bolletje met kracht door een medewerker van het stembureau met behulp van een lat in de stembus werd gedrongen. Duidelijk een lijstduwer. Maar ja, voor wie? We gaan het zien.
Oh ja, en ik stel voor dat Paul tot het nieuwe jaar niet meer hoeft af te wassen en dat Roel niet meer oneven mag zijn. Kan niet wachten om de debatten hierover te lezen in de reacties, ik ben al helemaal in de stemming! Nu jullie nog.

Maaike

*In verband met de wet op de privacy én het risico dat sponsors op voorhand afhaken na het lezen van dit verhaal zijn de namen letters gefingeerd.
**Voor de jongeren onder ons: naar een populier liedje uit de jaren OGK***: Zorreg, dat je erbij komt, bij de marine, bij de marine. Zorreg, dat je erbij komt, bij de marine moet je zijn. 
**Only Gods Knows

Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *